Druk op enter om de resultaten te tonen of ESC om te annuleren.

Genezing

Hoofdstuk 2

De in dit geschrift gebruikte namen zijn niet de werkelijke namen.

Nadat Femke op twaalf mei 1995 was vertrokken was een van de voornemens die ik kreeg, dat ik er alles aan zou doen, om het contact met mijn kinderen te houden. Door alles wat er in mijn leven was gebeurd, waren ook mijn gevoelens geblokkeerd, en kon ik naar mijn idee alleen maar mijn doel bereiken, door de liefde van mijn kinderen te kopen. Aangezien ik begreep dat het contact met mijn dochters op dat moment zeer moeilijk was, richtte ik eerst mijn aandacht op mijn twee zoons.

Begin augustus had ik om te beginnen een kajuitzeilboot voor een week gehuurd, en daar zijn we met z’n drietjes toen een week het IJsselmeer mee op geweest, te beginnen in Lemmer, via de Friese meren en Stavoren, naar Enkhuizen, Amsterdam, Zwolle, om weer te eindigen in Lemmer.

Ik beloofde toen direct, dat ik nog met hun tweetjes een week naar het buitenland zou gaan.

Die gelegenheid kwam, toen ik begin 1996, een aanbod  in de Telegraaf zag voor een ticket Eilat voor Hfl. 375 per persoon. Ik heb toen de reis van twee weken geboekt, en direct ook een hotel/appartement.

In Eilat aangekomen ging ons verblijf als volgt;

Reisverslag

Vakantie van Eilat te Israël van Tim met zijn twee zoons Edwin (28) en Dean (22).

Zoals vorig jaar was afgesproken, vond in januari 1996 de reis naar het buitenland plaats.

Doordat mijn hart uitgaat naar Israël, in combinatie met een voordelige ticket, werd het me gemakkelijk gemaakt om Israël als vakantiebestemming te kiezen.

Alleen de vlucht en het hotel als doel lagen vast, en verder was er niets ingevuld voor wat het programma betrof.

De eerste dag alles op orde gebracht en de omgeving verkend.

De tweede dag zijn we naar het onderwater laboratorium gegaan.

Dat is een groot kunstmatig eiland in zee, waarbij het onderwatergedeelte 10 meter diep ligt en waarbij het onderwaterleven goed bekeken kan worden.

De mooiste vissen zwommen voorbij, en daarnaast is er een mooi onderwater landschap te bewonderen, met daarin koraal en planten.

Op de terugweg meegereden met een busje. Deze bracht ons tot de “koralbeach’, waar ook een duikschool was gevestigd.

Daar wat geïnformeerd naar prijzen en tijdsduur. ’s Avonds de knoop doorgehakt, we besloten om de duikcursus te gaan volgen.

Volgende dag ons gemeld, was wel spannend.

Er waren uitgebreide medische testen aan verbonden. Voor mij was dat ook nog een ECG (hartonderzoek) met voor ons allemaal een medische keuring en een röntgenfoto van de longen.

De cursus hield in; twee maal per dag in zee praktijk opdoen, en de rest van de dag theorie in de schoolbanken. En dat vijf dagen lang, af te sluiten met een examen, theorie en praktijk.

Bij de praktijklessen werd ons voorgedaan wat er onder water allemaal mis kon gaan, en wat er tegen te doen. Ook werd uitgebreid ingegaan op de noodzaak om de uitrusting; fles, slangen, mondstuk, vest, gewichten etc., goed te controleren.

In de theorielessen leerden we waarom we niet te snel omhoog mochten gaan (caissonziekte) en hoe het drukverloop is in de longen bij verschillende diepten en hoe daarbij te handelen. En natuurlijk allerlei rekenvoorbeelden van diepten in verhouding tot verblijfsduur.

De eerst dagen waren afmattend, en we waren ’s avonds blij dat we in bed lagen.

Toch ook deze drie dagen kunnen genieten van het onderwaterleven met z’n mooie vissen en koralen.

De vierde dag doken we naar een diepte van 20 meter.

Al met al viel dat wel mee en voelden we ons toch een hele piet, toen we dit achter de rug hadden. We hadden daarbij ook het geluk, dat we een heel goede instructeur hadden, een Israëli, die Dror Russo heette.

De vijfde cursusdag konden we wat meer van de onderwaterwereld genieten en hebben we de vissen en het koraal bekeken van de “ Mozesrock” en de “Jozuarock”.

Mijn oudste zoon heeft daarbij ook nog onderwater opnames gemaakt met een door mij gehuurde onderwatercamera.

De cursus werd door ons met goed gevolg afgelegd, en na het behalen van het theorie examen waren we officieel gebrevetteerde sportduikers!

Na de duikcursus zijn we nog naar een wrak gedoken, welke op 22 m. diepte lag. Een avontuurlijke ervaring.

Mijn oudste zoon heeft nog, zonder ons, met dolfijnen gezwommen, en dit ging als volgt;

Hij ging met zijn groep duikers onder leiding van een divemaster naar het gebied waar de dolfijnen, binnen een groot gebied, maar wel binnen een afgeschermd gebied leven.

Hij zag of merkte eerst niets.

Plotseling merkte hij dat een dolfijn hem van achter naderde.

Voor hij het goed en wel in de gaten had, was de dolfijn hem al weer voorbij en uit het zicht.

Hij is toen op een steen, onder water, gaan zitten, en heeft toen een liedje gezongen. Dit deed hij door zijn adem in te houden, vervolgens zijn mondstuk weg te halen, en keelklanken het water in te sturen.

Hierop kwam een kleine dolfijn nieuwsgierig kijken, wat daar aan de hand was.

Direct daarna kwam ook de moeder kijken of haar kind zich niet met gevaarlijke dingen bezig hield.

Ook vader dolfijn kwam kijken, met daarbij weer een paar andere dolfijnen.

Kortom, Edwin was op een bepaald moment omgeven door dolfijnen.

Zo werd deze duik een hoogtepunt van zijn duikervaring.

Behalve deze aardse zaken, is er ook nog iets heel opmerkelijks gebeurd.

De derde dag van de duikcursus, ’s avonds, had mijn jongste zoon Dean ernstige klachten over pijn in zijn rechter schouder. Hij kon zijn rechterarm niet meer gebruiken. Het zag er naar uit dat hij de volgende dag er niet bij kon zijn.

Hij vroeg of ik er voor wilde bidden.

Ik legde mijn hand op hem, en bad een eenvoudig gebed. Tegelijk voelde ik kracht van God uitgaan. Dean was op dat zelfde moment genezen, en kon zonder pijn zijn arm weer bewegen.

Op de vijfde dag van de cursus gebeurde het volgende:

’s morgens rilde Edwin over zijn hele lichaam. Hij was lijkbleek en had overgegeven en was tegelijk aan de diarree.

Ook hij vroeg of ik voor hem wilde bidden. Toen ik dat deed, weer met een eenvoudig gebed, voelde ik weer kracht van God uitgaan. Ook hierbij was Edwin onmiddellijk genezen, en kon ook de vijfde dag mee om juist die laatste cursusdag te genieten, van al het mooie, wat God ook onder water geschapen heeft.

We zijn die vakantie ook nog naar Petra in Jordanië gereisd.

Petra is echt de moeite waard om te bezoeken.

Deze stad van meer dan 2000 jaar oud is geheel uit de rotsen gehouwen.

Dus de steen werd weggehaald, en de pilaren bleven over.

Zo zijn hele kamers, huizen en paleizen tot stand gekomen, met de mooiste resultaten.

Alleen al de kleuren van de omliggende rotsen waren van uitzonderlijke schoonheid.

Ook hebben we, helaas veel te kort, Jeruzalem bezocht. Daar aangekomen, hebben we “Yad Vashem” gezien en ook de klaagmuur.

Er is nog veel meer te vertellen en ik heb ook nog video opnames gemaakt.

“ Pa, de mooiste vakantie uit ons leven”, was de laatste afscheidszin van mijn beide zonen op Schiphol.

Voor pa muziek in zijn oren, dank U, Hemelse Vader.